Tessier no. 7 cleft: a new subclassification and management protocol

Achtergrond: Tessier beschreef zeldzame craniofaciale spleten anatomisch. De no. 7 cleft is een laterale gelaatsspleet bestaande uit macrostomie, laterale gelaatsspier diastase, en benige afwijkingen van de maxilla en zygoma. Vroegtijdige computertomografische beeldvorming gaf een eerste inzicht in de benige afwijking. Dit artikel bespreekt deze patiëntengroep, definieert de klinische en radiologische kenmerken, om optimaal protocollair management te adviseren.

Methoden: Een retrospectieve case-note review van 15 patiënten met Tessier no. 7 spleten die in de afgelopen 25 jaar door de Australische Craniofaciale Unit werden behandeld. Gevallen van hemifaciale microsomie en Treacher-Collins syndroom werden uitgesloten. Klinische kenmerken van de patiëntengroep werden geanalyseerd met foto’s (alle spleten) en beeldvorming (zeven spleten). Chirurgische behandeling en resultaat worden besproken.

Resultaten: Vijftien patiënten en 18 spleten (drie bilateraal) werden behandeld gedurende de periode van de studie. Alle patiënten hadden macrostomie (gemiddelde lengte, 2 cm) en 94 procent had ribbels in het zachte weefsel door musculaire diastase gericht op de tragus (44 procent), temporale gebied (28 procent), of laterale canthus (22 procent). Botafwijkingen waren onder andere eenvoudige clefting van de maxillaire molaar in 55 procent, maxillaire duplicatie in 39 procent, en intermaxillaire fusie in 6 procent. Chirurgische interventie omvatte macrostomie herstel bij de eerste beschikbare gelegenheid, resectie van maxillaire duplicatie (mediane leeftijd, 4 jaar), en alveolaire bottransplantatie naar de spleet (mediane leeftijd, 10 jaar). Optimale follow-up van deze patiënten wordt bemoeilijkt door de lange afstanden die nodig zijn voor beoordeling. Patiënten die met dit beheersprotocol zijn behandeld, hebben tot op heden goede functionele en esthetische resultaten gehad.

Conclusies: Dit artikel beschrijft de Tessier no. 7 spleet zeer gedetailleerd en suggereert een nieuwe subclassificatie van de benige afwijking. Een aangepast beheersprotocol wordt voorgesteld om de benige afwijkingen van spleet en duplicatie aan te pakken, met gunstige uitkomsten voor behandelde patiënten met deze aandoening.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.